حرفهای یک دل

الا بذکرالله تطمئن القلوب...

27bahar — Tue, 05 Jan 2010 17:39:18 GMT

سلام... .

اومدم که بگم شاید دارم امتحان می شم... . که یهو و من بار سفری می بندم که واسه همیشه برم

ولی باز دلم راضی نمیشه... .که هنوزم می خوام تحمل کنم تورو... . ولی تو ... نه... بزار حرف بزنم... تو

دیگه خودت نیستی... . عوض شدی... . دستام داره می لرزه... . به خودم می گم نکنه یه وقت نشه که

بهت بگم... بگم همون چیزی رو که ۱۸ ماهه نگفتم... که اگه زن حامله هم بود تا حالا زاییده بود... . بگم

که... نه... . اینجا جاش نیست... . تو که اینجا رو نمی خونی... . تو مدتهاست نمی خونی... . تو

مدتهاست زنگ نمی زنی... . تو مدتهاست اس ام اس نمی دی... . تو مدتهاست عهد رو نه تنها زیر پا

گذاشتی...بلکه از تو زندگیت حذف کردی... . مهدی... . مهدی... . مهدی... .

خراب شد... زندگیم... عشقم... روزهام... شبهام... هر چی داشتم و نداشتم ... .

خدایا ... بازم می گم فقط تو... . این امتحان سختیه... . می دونم... . خدایا...

الا بذکرالله تطمئن القلوب... .

خدایا... خدای من... خدای مهربونم... . تو چقدر با عظمتی ... خدای مهربونم ... ممنونم... . من...

می خوام دستام رو بگیری... پر بشم از تو... و خالی بشم از عشق مخلوقاتت... . می خوام بهم دو تا

بال بدی... می خوام پرواز کنم... دور بشم... برم... برم... برم... برم از جایی که آدماش تا می فهمن

عاشقی می زارن می رن... . عشقشون کم میشه... . خدایا ... . مهربونم... می خوام پرواز کنم... .

می خوام برم بالا و بالا و بالا تر... . تو آسمون... . می خوام تهی بشم از این دنیا... . تهی از اشک... .

تهی از عشق... می خوام پر بشم از تو... از تو... می خوام همه جا تورو ببینم... . می خوام کمکم

کنی... . می خوام اگه بهم بال نمی دی ٬ عشق مخلوقت بشه بالهام... . خدایا ... . دیگه نمی دونم

چیکار کنم... تو بگو... . تو بگو... تو بگو... . خدایا... کمکمون کن... . هزار بار

ممنونم خدا... .

همین... .

تو اون کوه بلندی...

27bahar — Fri, 01 Jan 2010 14:39:37 GMT

سلام... .

وقتی دل یه کسی برای عشقش تنگ میشه ٬ شاید وسعت دنیا رو بتونه بیشتر از همیشه درک کنه...

وقتی می بینم نیستی ٬ هر طرف که چشم می اندازم تورو نمی بینم ٬ به خودم می گم که تو چه دنیای

بزرگی دارم زندگی می کنم ... . دوری بند بند وجودم رو به درد انداخته... . تک تک سلولهام داره مزه ی

گس نبودنت رو می چشه... . این اصلا خوب نیست که صبح و ظهر و شب بشینم و ببینم قراره چی

بشه... . این چند وقته هر حرفی زدی گذاشتم روی حساب اینکه دلت بی نهایت تنگ شده و تحملی

برات نمونده... . می زارم رو حساب اینکه گاهی کوهها هم نیاز به فوران دارند... .

کوه من ٬ عزیز من ٬ حس خوبی ندارم... . وقتی می بینم کاری نمی تونم انجام بدم... . مهدی...

هنوز بعد از چندین ماه نمی تونم بعضی چیزا رو باور کنم... .

مهدی... حالم خوب نیست... .

همین... .

دلنوشته...

27bahar — Sun, 20 Dec 2009 15:58:18 GMT

سلام... .

وقتی نیاز دارم به یه تصمیم دو نفره ٬ تو نیستی که تصمیم بگیری و اگه هستی همیشه تصمیم ها

نیمه کاره باقی می مونه... . من هنوزم امیدم به خداست... .

هیچ چیز تو دنیا وجود نداره که منو یاد تو نندازه... . به هر چی نگاه می کنم می بینم یه خاطره ایی از

تو ٬ توش وجود داره... . دوری چقدر سخته... وقتی چشمام رو می بندم و به حرفات فکر می کنم که تو

روی اون نیمکتها نشستی و شاید برای خودت ٬ و شاید هم برای من اشک ریختی به خودم می گم یه

تکونی بخور و یه کاری بکن... ولی وقتی افسار دست من نیست و من به عنوان یه بیننده ام کاری ندارم

انجام بدم جز اشک ریختن توی چهار دیواری های تنهایی خودم... . جدیدا به خودم می گم اینجایی که

من دارم زندگی می کنم ٬ یعنی همون چهار دیواری ٬ توش خیلی چیزا تعریف نشده... مثل اینکه اگه یه

روزی دلبسته شدی باید چیکار کنی... یا اینکه آزادی چیه و کجاست... . توی بچه گی من خیلی چیزا رو

یاد گرفتم ٬ یعنی همین خانواده تا همین امروز حجاب رو ٬ دین رو و ... رو انقدر خوب بهم یاد دادن که از یه

سنی به بعد من تونستم خودم با دید خودم حجاب رو انتخاب کنم و بپذیرم و توش هیچ اجباری وجود

نداشته و نداره... . ولی هیچوقت بهم نگفتن اگه عاشق شدی ٬ یا یه علاقه کوچیک به کسی پیدا کردی

در آخر باید چه بکنی... . شاید خواستن تجربه بهم یاد بده... . هنوزم گیجم ٬ حالا جدی جدی دیر شده

واسه اینکه من یاد بگیرم؟... .

***

مهربونم... دیشب خوابت رو دیدم... . اونقدر واضح که باورم نمی شه خواب بودم... . ببین... نبودنت همه

جا هست... . دلم برای خودت ٬ دستهای گرمت ٬ آغوش پر مهرت ٬ خنده هات و حرفهات بی نهایت تنگ

شده... . هنوزم به اون روزا فکر می کنم... . به لیز خوردنت رو برفها... به صدای پاهامون روی برف... به

حرفایی که وقتی از تو شنیدم داشتم پرواز می کردم ... به شیطونی هات و بعد هم خندیدن هات... به

نگاهت... . مهدی دلم پر کشید ... .

***

پ.ن: خدایا ... تو کمک کن... .

همین... .

خودم و تو...

27bahar — Sat, 12 Dec 2009 12:24:18 GMT

سلام... .

نمی دونم برای چی بازم دلم می خواد حرف بزنم... . باز برای تو... .

زنگ می زنم... . حرف می زنیم.. اما دوباره برادرم می رسه و مجبور به قطع مکالمه می شیم... .

باهات حرف داشتم.. خیلی هم حرف داشتم... . دوباره بهم ریخته ام... . متوهم شدم... . نمی دونم

کدوم کار درسته یا نه... . همه اش فکر می کنم زیر ذره بینم... . همه اش حس می کنم نگاه های همه

بهم متمرکز شده... . حس های عادی دارم ٬ باور کن... اینا رو چون دیدم دارم می گم... . چون مدام

زیر ذره بینم و مدام نگاه ها رومه دارم می گم... . باورم می کنی؟... .

صدات آرومم کرد... . می دونی چند روز بود صداتو نشنیده بودم؟... .می دونی چند روز بود نشنیده بودم

که باهام پشت تلفن اونطوری صحبت کنی؟... . داشت گریه ام می گرفت ... . انگاری دوباره همون مهدی

رو پیدا کردم... . انگاری دوباره همون صدا که من رو وادار می کرد به هر بهانه ایی بشنومش رو پیدا

کردم... . یادش به خیر... اون روزا که باهم صحبت می کردیم ٬ روزی ۵-۴ ساعت... . چه روزایی خوبی

بود... . چقدر توی این مدتی که باهم کمتر صحبت می کنیم چیز یاد گرفتم... . چقدر این دوری ها و

دلتنگی ها منو بزرگتر کرد... . چقدر عاشقتر شدم عشقم... . این چند روز دوباره عاشقی کردیم... .

پ.ن ۱: خدایا ممنونم... .

پ.ن۲: تو فکرم ٬ دارم همه چیزا رو درست می کنم... .

ما به معنای واقعی...

27bahar — Wed, 09 Dec 2009 16:37:17 GMT

سلام... .

شاید هنوزم قدرت این رو دارم که خرابکاری هام رو جبران کنم... . نمی دونم شایدم هنوز می تونیم

هم رو تحمل کنیم... ولی ایندفعه تو و من جور دیگه دل رو به دریا زدیم و عاشقی رو ادامه دادیم... .

هنوزم نمی تونم جلوی اشکهام رو بگیرم ... . به خودم تلقین می کنم : حالا وقتشه... تو باید جبران

کنی... . تو باید تاوان اشکهایی رو پس بدی که اون توی تنهایی ریخته... . ولی قدرتی ندارم... . مگه

دست منه؟... . یکی هر روز یه جور حرف می زنه و تصمیم میگیره... . خب باور کن همسفر دست من

نیست... اگه دست من بود ٬ شاید تا امروز همه چیزا رو از نو درست می کردم و... .

چیزی به اسم حمایت توی این دوره و زمونه وجود نداره... کی قراره آدم رو حمایت کنه؟... .کسی که چند

سال زندگی کرده و تجربه هایی رو که تو بهش نیاز داری رو نداره؟... . این که نشد... . من اصلا نیاز به

تجربه های دیگران ندارم... یه موقع اونا تجربه می کنن و خرابکاری به بار می آد... ولی یه موقع من مثه

همون تجربه رو دارم ٬ اونم به بهترین صورت... . آدم با آدم فرق داره... . خدا به همه قدرت داده تا زندگی

کنن و زندگیشون رو بسازن... . نه که از روی زندگی هم تقلید کنن و ادامه بدن... .

این از این... .

***

ممنونم هنوزم وقت جبران دارم... . می دونم من و تو ( من بیشتر ٬ تو کمتر ) لجبازی کردیم... . خواستیم

همدیگه رو با خودمون بسنجیم... . ولی بازم نه من تو شدم... نه تو من... . ما مثه هم نشدیم... . اما با

عشقمون ما شدیم... . نمی گم تجربه ی تلخی بود این چند روز دوری و جدایی... . بد نبود واسه اینکه

این رابطه رو محک بزنیم... . تار و پود رابطه ی ما خدا رو شکر محکمتر از اونی بود که بخواد جدا بشه... .

فهمیدیم عادت نکردیم... عاشق شدیم... . تجدید عهد کردیم... . قول و قرار های جدید گذاشتیم... .

ثابت کردیم که بهم علاقه داریم و به خاطر هم چه کار ها که نمی کنیم... . ( تو بیشتر ٬ من کمتر )... .

فهمیدیم که اشتباه کردیم و باید تغییر رویه بدیم... . که دادیم... .

خدایا ممنونم که معنی عشق رو توی این چند روز جدایی بهم یاد دادی... با هر قدم مصمم تر شدم... .

منو ببخش خدا که برای یک لحظه از زمین و زمان خسته شدم و عهد و پیمانم رو با تو زیر پا گذاشتم... .

پ.ن۱: ممنونم ... بابت همه چی ... از تو و باز هم از تو... .

پ.ن۲: یادم می مونه که قول دادم همه چیز رو عوض کنم... .

پ.ن۳: دلم برات تنگ شده ٬ برای اون نیمکت که در انتظار من و تو... .

پ.ن۴: یعنی میشه بازم مثه اون روز برفی ٬ دیداری تازه بشه؟... .

پ.۵: خدایا ٬ لطفا.... .

پ.ن۶: تو و اون نیمکت ها و سوت و کور بودن جای قرار همیشگی ... برام سخته درکش... .

همین... .

پس چی شد؟...

27bahar — Thu, 03 Dec 2009 14:05:18 GMT

سلام... .

همسفر... .

حالم خوب نیست ٬ درد همه ی وجودم رو گرفته... . وقتایی که حالم بد می شه ٬ با کسی صحبت

نمی کنم ٬ ولی دلم لک زده برای اینکه صدات توی گوشم بپیچه... . زنگ می زنم ٬ ولی...... .

دقیقا زمانیکه که همه چی جوره واسه حرف زدن تو نقطه ضد میشی... . دستام سرده... چشمام یه

چیزی مثه یه درد رو توی خودش جا داده... . دیشب که حرف زدیم و باز گریه کردم ٬ تو مثه همیشه

نبودی... . نه... چی دارم می گم من... . تو مدتهاست خودت نیستی... . منم مدتهاست دستام رو

به آسمون دراز شده تا یه بار دیگه خودت باشی... خودت... می فهمی؟... . همون همسفر... همون که

وقتی خسته بود ٬ بازم واسه شنیدن حرفای من ثانیه شماری می کرد... . همون که یه روزی بهم گفته

بود نوشته هایی که می نویسم ناجی زندگیش شدن... . همدمش شدن... . من تورو میخوام با همون

مکالمه ها... نه حرفای پوچی که جدیدا می شنوم... . بزار گله کنم... به اندازه همه ی وقتایی که تا

خواستم گله کنم ٬ آغوشت باز شد تا بیام طرف آغوش همیشه گرمت... . کجای کار رو اشتباه کردم که

حالا مجبور شدم بیام و گله هام رو ازت اینجا بنویسم؟... . گفتی که چرا اینجا می نویسم ٬ آره؟... .

پس گوش کن... اونایی که دیشب شنیدی فقط یه سری دلایلم بود... . وقتی همه ی زندگیت رو بخوای

خلاصه کنی و بنویسی ٬ کدوم قسمتاش رو می نویسی؟... . من انتخاب کردم و هر روز زندگیم رو

نوشتم... . نوشتم تا حرفی توی دلم نمونه... با همه ی حرفایی که نوشتم باز خودم رو محدود می کردم

که هر حرفی رو ننویسم... . ولی چرا؟... . بخاطر اینکه دلی رو نشکسته باشم... . ولی کی میگه حرف

دل نوشتن باعث میشه دلی شکسته بشه؟... . عادت کردی ناراحت بشی... عادت کردی قهر کنی... .

عادت کردی بدون دلهره و اضطراب باشی حتی زمانیکه باید یه کمی دلهره داشته باشی... عادت کردی

که آسوده زندگی کنی... . وقتی یه عالمه مشکل هم رو سرت آوار بشه ٬ باز هم همون آرامش توی

وجودت هست... . ولی من نمی تونم مثه تو باشم... . بدترین اتفاقات توی این چند ماه افتاد و دم نزدم

ولی خود خوری که کردم که چرا و نباید می شد و فردا چه کنم و ... . شبایی که همه ی کارم شده بود

فکر کردن و گاهی هم گریه تو کجای این دنیا داشتی زندگی می کردی؟... . شبایی که فکر می کردم به

اینکه حالا آخرش چی میشه تو هفت پادشاه رو توی خواب داشتی می دیدی... . وقتی هم که ازت

می خواستم کاری کنی ٬ می گفتی : خب تو بگو ٬ من چی کار کنم؟... . روزایی که می رفتم سراغ

درس ٬ و کتابا رو باز می کردم ٬ باز هم می رفتم توی فکر ٬ آخر از خستگی خوابم می برد... . معنی

زندگی رو توی این یه سال و خورده ای نفهمیدم... . به قول یه نفر توی لحظه خوش بودم... و همین

خوش بودن توی لحظه بهم قدرت می داد که ادامه بدم... . از کوچکترین حرفی ناراحت شدی... ولی من

با بزرگترین حرفها مجبور بودم سکوت کنم و وانمود کنم اتفاقی رخ نداده... . با خودم همیشه می گم که

مهدی مثه کوه می مونه... صبوره... قد خم نمی کنه جلو مشکلاتش... . که واقعا هم همیشه همین

بوده... ولی من چه گناهی دارم؟... .

ببین... نگاه کن... من دیگه صبور نیستم... نمی تونم در مقابل همه چیز واکنش نشون ندم... . دیگه

واقعا نمی تونم وانمود کنم... . هر حرفی زدم توی این چند ماه آخر ٬ گفتی که نه٬ نمی تونی٬ نشد... .

چی می تونم بگم آخه؟... . بگم که کسی که تا دیروز بهم علاقه داشت چند وقت پیش حرفی رو زد و دلم

رو شکست ٬ ولی من گذاشتم رو حساب علاقه اش بهم؟... . آره؟ همسفر برم به همه اینو بگم؟... .

مگه بهت نگفته بودم که با همه ی آبرویی که دارم ٬ دارم قدم برمی دارم؟... . پس چی شد؟... .

قدمهات سست شدن؟ داری جا می زنی؟... . هر کاری می خوای بکنی ٬ بکن... ولی بگو و برو... .

همین... .

تو...

27bahar — Tue, 01 Dec 2009 13:19:18 GMT

سلام... .

دلم می خواد حرف بزنم... اینبار متفاوت تر از همیشه... برای ...

***

سلام ... . هنوزم گاهی می خندم... . اینجا همه ی روزا بوی عشق داره... اینجا برف و بارون و گرماش

و حتی برگ ریزونش واسه من عشق رو یادآوری می کنه... . اینجا هنوزم من می تونم نفس بکشم...

اینجا من عاشقم... . از وقتی که من خواستم زندگیم تغییر کنه ٬ خدا یکی رو بهم داد که همیشه

هست... با خنده هاش می خندم ٬ با گریه هاش گریه می کنم ٬ با مشکلاتش غمگینم ... . اینجا ما

عاشق همیم... . عاشق همه چیز... . گاهی عاشق در و دیوارای شهر... گاهی عاشق قژقژ صدای پای

هم روی برفها... . همیشه هم عاشق هم... . تازگی ها عاشق شدم... عاشق صدای صفحه کلید... .

تق ٬تق٬ تق٬ تق ٬ تق... اینجا همه چی واسه من و همسفر خاطره است... من می نویسم... اون

سکوت می کنه... . تا حالا نشده گله کنه... حرفی نمی زنه... مثل کوه می مونه... گاهی هم مثل

رود... . وقتی می بینم هست ٬ وقتی صداش توی گوشم می پیچه ٬ وقتی می خنده یا هم وقتی قهر

می کنه ٬ خدا رو شکر می کنم که بازم هست... که اگه نبود شاید هیچوقت اینقدر نمی تونستم عاشق

باشم... . می دونی ٬ من اونو دوستش دارم... . وقتی هست ٬ امیدی هست واسه زندگی کردن... .

می دونی چند بار همین چند ساعت نوشتم و پاک کردم و از نو نوشتم؟... . نمی دونم چی رو بنویسم...

فقط امروز که بهت گفتم حرفاتو به کسی نزنی و تو دلت نگه داری ٬ تنها واسه این بود که یاد بگیری بدون

کمک زندگی کنی... خودتو از حرف خالی می کنی خوبه... حس قشنگیه... ولی وقتی یکی حرفهای دلت

رو ٬ اونایی که می خواستی بشه رو بدونه ٬ شاید هیچوقت موفق نشی... . یاد بگیر زندگی کنی... اون

روز که نشستی گریه کردی ٬ نمی دونستم چی بگم... یادته چی گفتم آخر؟ ... . گفتم : ستاره ها

می شکنند می شوند شهاب... . اینو خودت بهم گفته بودی... . ادامه اش دادی و گفتی:

دلی که می شکند....... . پا به پات گریه کردم... گفتم که دلم شکسته... گفتم و گفتی... . یادم افتاد

چقدر ما شبیه هم زندگی می کنیم... . با چشای خیس تعریف کردی حرف دلت چی بوده که گفتی... .

گفتی و شنیدم... . منم اون روز حرف دلم تنها یه جمله بود... دلم یه چیزی می خواست... .

پ.ن۱: همسفر ٬ ستاره ها می شکنند می شوند شهاب ٬ دلی که می شکند می شود سوال

بی جواب... .

پ.ن۲: همسفر ٬ شاید رسم دنیا همینه... .

همین... .

***

بعدا اضافه شد : برای همسفرم...

نمی دونم واقعا چرا دارم اینطوری زندگی می کنم... . می دونی همسفر دارم دیونه می شم... . پس

دل شکستن چیه؟... . چرا داریم ساده می گذریم از هر چیزی که هست؟... . شاید به دید بعضی ها من

و تو عاشق نیستیم... . یعنی من... نه تو... . عشق کور کورانه رو دوست ندارم... نمی تونم همه چیز رو

در نظر نگیرم که حالا یکی بگه : وای ... دختره چه عاشقیه... . نه... . من می گم... می گم که الان و

توی این ثانیه ناراحتم... . دوباره شاید شروع کنم به تصمیم گرفتن... . شاید تغییر بدم فصل زندگیم رو... .

شاید توی همین سرمای زمستون ٬ نبودنت حلقه بزنه دورم و روزام رو سردتر از قبل کنه... .

شاید... . نمی دونم... . چرا آخه؟... چرا؟... . به جرم چی؟... . نمی دونم چی بگم... نه... دنبال مقصر

نمی گردم دیگه... . من مقصر رو پیدا کردم... خودمم... خودم... آره... خودم... . با هر بار که فکر می کنم

عاشقم فکر تو توی سرم بزرگتر از قبل میشه و دنیام کوچیکتر از همیشه... . من دوستت دارم... آره... .

اینو شنیدی و من هم به اثبات رسوندم... . ولی همیشه همین کارها و نه گفتن ها و نمی تونم ها ٬

سخت ترین روزا رو ساختن... آخرش هم می شه زخمی رو دل من یا رو دل تو... . بیا لطفا حق زندگی رو

از هم نگیریم... نزاریم هر روز هردومون بشکنیم ٬ خرد بشیم ٬ داغون بشیم و در آخر بمیریم و زنده

بشیم... .

لطفا به عشقمون رنگ جدیدی بده...

لحظه ی وصال چشمان عاشق...

27bahar — Mon, 16 Nov 2009 10:56:00 GMT

سلام... .

ایندفعه یه دیدار... .

***

تسبیخ رو توی دستم می اندازه... میگه : ذکر بگو... . می دونه توی دلم آشوبه... . تسبیح رو می گیرم...

الا به ذکرالله تطمئن القلوب... . شروع می کنم به ذکر گفتن... . دلهره دارم... . ساعت ۱۲:۵۰ شده... .

می خنده... میگه : فکر کن ٬ این همه وقت دوری و حالا هم از دور دیدن؟... . می گم: چاره ای نیست... .

میگه : اگه ببینیش چیکار می کنی؟ ... . نگاهش می کنم... اما حرفی نمی زنم... . میگه : باشه...

شروع می کنه پیشنهاد دادن واسه اینکه از نزدیک ببینمت ... . یکی از پیشنهاداتش رو قبول می کنم... .

زنگ می خوره... . نگرانی من دو چندان میشه... . داره مرتبم می کنه... . میگم: بریم؟... . ولی منتظر

جواب نمی مونم... . خودم جلو می رم... . محکم می زنه توی کمرم و میگه : صاف... .

توی حال خودم نیستم... نمی فهمم کی چی میگه... . راه مستقیم رو می آم... لحظه های دوری داره

نم نمک تموم میشه... . توی ذهنم مدام مرور می کنم اون چهره ات رو... . می بینمت... . بچه ها دستم

رو گرفتن و دارن مدام حرف می زنن... . نگاهم رو گره می دم به دستات... به صورتت... به قد و بالات... .

انگاری متوجه اومدنم نیستی... . یهو نگاهم توی نگاهت گره می خوره... . یه حسی بهم میگه باید سرم

بندازم پایین و نفس عمیق بکشم... . می دونم سرخ شدم و دستام سرده... . بعد از چند دقیقه وجود

بچه ها رو حس می کنم... . همه دارن می خندن... . منتظر میشیم تا راه مدرسه خالی از آدما بشه... .

یه بار دیگه همه چیز رو باهام مرور می کنه... . نگاهم با نگاهت عشق بازی میکنه... . لبخند می زنی...

بغض کردم... بهم میگه: تورو خدا گریه نکنی ها... زشته... . سرم رو به علامت رضایت تکون می دم... .

نم نمک یخ وجودم آب میشه... . گه گاهی نگاهم رو بطرف تو می کشونم... . با بچه ها حرف می زنم...

اما بیشتر دارم یه سری حرفهای چرت تحویل می دم... . راه مدرسه خالی می شه... . می خوام بیام

طرفت اما... .

یه چیزی منو می کشه طرف خونه امون... . زنگ می زنم... برات دست تکون می دم و نگاهم رو از

نگاهت جدا می کنم و می رم داخل خونه... .

***

پ.ن۱: از دیروز که دیدمت ٬ بیشتر بهم ریخته ام... . دیدنت از دور...

پ.ن۲: بعضی ها چه توقعاتی دارن به خدا ... .

پ.ن۳: خدایا... ممنونم... . ولی...

پناه و بی پناه...

27bahar — Sat, 14 Nov 2009 11:10:18 GMT

سلام... .

خوبم... اما درگیرم... دارم می جنگم ... با خودم و خودم و خودم... .

***

توی یه چهار دیواری با بچه ها مشغولیم... . سکوت کردیم و داریم به کارهامون می رسیم... .

می پرسم ساعت چنده؟ ... . یکی از جمع میگه: ۱۲:۴۰... . با سرعت بیشتری عمل می کنیم... .

سکوت دارم خراب میشه... می گم اومد... . بچه ها دست از کار نمی کشن... . داخل میشن... .

صدای خنده من و بقیه همه جا رو پر می کنه... . (...) می ره به طرف آغوش باز بچه ها... . ولی اون تنها

پی آغوش بازی می گشت... . یه حس عادت ٬ یه حس مسئولیت باعث میشه آغوشم رو باز کنم و اونو

توی آغوشم جا بدم... . سرش رو می زاره رو شونه ام و میگه چطوری؟... . اونقدر توی آغوشم حفظش

می کنم که (...) از تو آغوش بچه ها دور شه... . یاد زمان می افتم... . رهاش می کنم و می ره طرف

بچه ها... . همه می خندن... . مجبور می شم برم سرغ کارها... . بچه های جمع قبلی هم می رن

سرکاراشون... . مدام با بچه ها حرف می زنه و من رو بیل حساب می کنه... . من اصلا تمایلی به حرف

زدن باهاش ندارم... ولی فکر می کنم یادش رفت که کی اولین بار اونو تو آغوش کشید واسه اینکه... .

***

توی گالری ام... . می شینم رو صندلی... (***) می آد طرفم و سرش رو می زاره رو پاهام... . میگه :

خسته ام ... آروم موهاشو بهم می ریزم و میگم : بلند شو... خجالت بکش... . تو و خستگی؟... .

میگه : چیکار کنم؟... . میگم : صبوری کن دختر... . میگه: تو چقدر صبوری... تو چقدر امیدواری... تو

خیلی امید داری ها... . چشاشو می بنده و میگه : ای کاش همه چی الان درست می شد... واسه ام

دعا می کنی؟... . میگم: آره... همه چی حل میشه... . دستم رو گره می دم توی موهاشو و میگم:

امیدت به خدا... . شب می رسم خونه... اس ام اس می ده که همه چی درست شده... . و تشکر

میکنه بابت اینکه آغوشم رو و دلگرم شدن رو ازش دریغ نکردم... .

***

خواب بودم... با صدای زنگ بیدار میشم... (!!!) داره گریه می کنه... . می گم : چی شده؟ ماجرا رو

توضیح می ده... . سعی می کنم آرومش کنم... میگه : دلم می خواد خودم رو خلاص کنم... . می گم :

دیوونه نشو... . زندگی قشنگتر از این حرفاست... . وقتی که کاملا آرومه ٬ موقع خداحافظی می گه:

صبرت زیاده... تحملت هم همینطور... .

***

ولی اونا چه می دونن که من چقدر کم طاقتم... که دور بودن از همسفر چقدر داغونم کرده... که چقدر

شبا اشک می ریزم... که چقدر ناامید شدم... . که چقدر کم طاقتم... . که راه و بیراه گیر می دم به

هرچی که وجود داره... . که چقدر دیشب...

واسه همه پناه... واسه همه آغوش گرم... واسه همه دلگرمی... واسه همه خواهر... ولی خودم بی

پناه ٬ تنها ٬خسته و بدون آغوش گرم ( در صورتی که دیشب شونه هایی می خواستم واسه گریه ) ... .

پ.ن: خدایا... آرامش... آرامش و پایان این کابوس... .

همین... .

عشق...

27bahar — Tue, 10 Nov 2009 13:14:18 GMT

سلام... .

دوری... همیشه فاصله هایی هست که من و تو رو عاشقتر کنه... . یه کسی اونقدر

خودشو باور کرده که دست به آرزو هایی زده که واسه سنش زوده و بدون پشتوانه است... من بهش

راه و بیراه می خندم و می گم عمرا... . ته دلشو خالی می کنم ولی اون مصمم تر ادامه می ده... .

شاید می خوام موفق بشه... با اینکه اونم کم نمی آره و این آیه ی یاس خوندن ها رو می زنه توی

سرم... . ولی... ولی من از نیت خیرم که موفق شدنشه حرفی براش نمی زنم... . می دونم که یه روزی

سرش رو بالا می گیره و میگه مرضیه ٬ من موفق شدم... . دیدی؟... .

توی یه جای دیگه من نقش اونم... کلی آرزو های بزرگ دارم... همه می خندن و میگن امکان نداره...

ولی من مصمم تر میشم... . ایندفعه نوعش فرق داره... اونا قصد اصلیشون مخالفت و دور کردن من از

تصمیمه نه قوی کردن اراده ی من... . ولی مطمئنم یه روزی منم با غرور به همه می گم موفق شدم... .

***

مصلحتها رو در نظر نمی گیرم... می چرخم... به خودم می گم نکنه همسفر قراره غافلگیرم کنه که یه

کمی توضیح کارهاشو نمی ده... ولی باز به این می رسم که نباید رویاهام رو قاطی واقعیت های زندگیم

کنم... . همسفرم همچنان صبوری میکنه... می دونه که هرچی داد و قال کنه کاری پیش نمی ره... .

تنها پناه گریه های شبانه ی من باز میشه گوش اون... . ( دوری... ) ... . می خندیم و گاهی هم من

گریه... جدیدا اون رو نمی دونم... . تازگی ها یادم می ره چیکار کنم که بتونم یه قدم جلو بردارم... . مثه

بچه ایی که داره راه میفته و از هرچیزی واسه ایستادن استفاده می کنه... حتی دست یه بزرگتر... .

چقدر نیاز دارم به دست یه بزرگتر که کمکم کنه تا بتونم قدمی بردارم... انگاری توان ندارم که راه برم... .

نیاز دارم به کمک خدا و یه بنده اش و عشق و محبت همسفر... .

پ.ن۱ : خدایا کمکم کن که بتونم راه برم ٬ قدمی بردارم تا آسوده بشم از این همه مشکل... .

پ.ن۲ : می دونم هنوزم داری صبوری می کنی و ادامه می دی... تو عشق و محبتت هست ٬ منم از

امروز اراده ام و عقلم رو می زارم وسط ... .

همین... .